اعتراف به گناه در نزد مردم اصبغ بن نباته مىگويد : مردى خدمت امير المؤمنين عليه السلام رسيد و گفت : اى اميرمؤمنان ! من زنا كردم مرا پاك گردان ، امير روى خود را از او برگرداند ، سپس فرمود : بنشين . آنگاه رو به مردم كرد و فرمود : اگر كسى از شما اين گناه را مرتكب شود آيا نمىتواند آن را بپوشاند ، همچنان كه خدا بر او پوشانده است ؟ « 1 » پس از اين برخورد حضرت معلوم شد كه اعتراف به گناه نزد مردم به طور كلى ناپسند و شكستن حرمت بندهء خداست . از آداب دعا كردن ، اقرار به گناه است ، خوانندهء حق بايد در شروع خواسته به گناهان مقرّ و معترف و توبه كننده باشد . حضرت صادق عليه السلام در آداب دعا چنين مىفرمايد : در دعا ابتدا بايد خدا را ستود ، سپس به گناه اعتراف نمود و آنگاه حاجت را خواست ؛ سوگند به حق كه بنده تنها با اقرار به گناه از گناه خارج مىشود . « 2 » بنابراين در اقرار به گناه پنج فايده است : اوّل : انقطاع به خداى تعالى . دوّم : شكستگى قلب كه فضيلت بسيار دارد . سوّم : حصول رقّت و دلسوزى كه نشانهء اخلاص است و آن هنگام پذيرفته مىشود . چهارم : اقرار و اعتراف باعث گريه شود كه از بهترين آداب دعاست . پنجم : موافقت با امر امام صادق عليه السلام است كه روايت آن گذشت . « 3 »

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة : 28 / 38 ، باب 16 ، حديث 34159 ؛ من لا يحضره الفقيه : 4 / 31 ، حديث 5017 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 484 ، حديث 3 ؛ بحار الأنوار : 90 / 314 ، باب 17 ، ذيل حديث 19 . ( 3 ) - عُدّة الدّاعى : 167 .